COLUMN

Uit het oog, uit het hart?

Ik ben de tel kwijt. Hoeveel persconferenties van de premier ik inmiddels heb gezien. Hoeveel conference- en videocalls ik heb gehad de afgelopen tijd. Mijn team en ik werken nu anderhalve week vanuit huis. Wat begon met een experiment ‘voor het geval dat’ eindigde met de mededeling: vanaf nu werkt de hele organisatie thuis.

Hoe houd je dan de boel draaiende? Hoe krijgen we de fysieke planningsborden (in tijden van Agile en SAFe) toch digitaal? Hoe houden we het overzicht? Hoe houden we contact? Gaan we elkaar extra controleren of durven we ruimte te geven en te vertrouwen op de informatievoorziening?

Het gaat niet altijd 100% goed. Miscommunicatie ligt op de loer. Je kan niet even bij elkaar langslopen om iets te bespreken. Wat mij in deze anderhalve week duidelijk wordt, nog meer dan anders: ‘Clear is kind’! Helder, kort en bondig communiceren scheelt de helft. Daarnaast: goed luisteren en de volledige aandacht voor de ander hebben. De ruimte geven en het geduld opbrengen om het nog een keer uit te leggen. Heel eerlijk: het lukt me niet altijd. Maar ik begin elk digitaal overleg met die intentie.

Want het menselijke aspect raakt me nog het meest. Het gemis van de sociale momenten bij de koffieautomaat is groot. Zowel collega’s als vrienden die ik spreek, zijn af en toe somber. Soms komen de muren ook gewoon op je af. Mensen die hun kinderen 24/7 thuis hebben worden enorm uitgedaagd. Mensen die alleen zijn ook. Want dan ben je echt alleen. Dus ook díe persoonlijke aandacht is essentieel!

Hoe cliché ook, ritme is alles. In de eerste dagen had ik moeite om mijn bed uit te komen. De verleiding was groot om vanuit bed achter de laptop te rollen, om aan het einde van de dag weer terug te rollen naar bed. Ik heb mijn ritme gevonden door direct na opstaan te sporten (in de woonkamer) of een online yogales te volgen. Dan douchen, aankleden, ontbijten en daarna pas inloggen. Met deze nieuwe ochtendroutine voel ik mij ook mentaal goed genoeg om fris aan het werk te gaan. En mijn intenties na te leven.

We worden wel enorm creatief! Even bijkletsen aan het begin van de dag. Een koffiemomentje via de videocall delen. Inchecken via de chat met een gifje (mijn persoonlijke favoriet). De lunchpauze is niet meer bammetjes eten aan het bureau, maar voetballen in de tuin met de kinderen. De vrijdagmiddagborrel gebeurt in een spontane call. Inclusief kinderen, bier (voor papa of mama uiteraard), huisdieren en eenhoornsloffen. Uitnodigingen voor digitale pubquizen verzachten de pijn van uitgestelde teamuitjes.

Kortom, we zien gelukkig ook de humor van de hele situatie in. En er wordt ook nog gewoon gewerkt. De digitale administratie is op orde. We liggen nog steeds op koers voor die ene grote livegang. De korte lijntjes blijven via de diverse kanalen in stand. En we spreken nog net iets vaker uit dat we dankbaar zijn voor elkaars inzet. Uit het oog is zeker niet uit het hart. Misschien komen we zelfs dichter bij elkaar!

Over de auteur: Angela Barendregt MSc Angela is Projectsucces Consultant bij Blue Bricks. Zij heeft 8 jaar ervaring in verandertrajecten op het snijvlak van Business en IT. Zowel in traditionele projecten als agile en SAFe transformaties. Zij zoekt daarbij altijd naar de best passende oplossing die zorgt dat het doel met succes behaald wordt.

Volgende artikel: Tooling